Bir Akşam Kayseri’de Başlayan Sessizlik
Kayseri’de akşamlar hep aynı kokar. Biraz soğuk, biraz tozlu, biraz da insanın içine çöken o garip sessizlikle… O gün de öyle bir akşamdı. Pencerenin kenarına oturmuş, elimde telefon, ekrana bakıyordum ama aslında hiçbir şeyi görmüyordum. Gördüğüm tek şey, birinin hayatına uzaktan bakmaya devam etmenin insanı nasıl yavaş yavaş tükettiğiydi.
25 yaşındayım. Günlük tutarım. Her şeyi değil belki ama en çok canımı acıtan şeyleri mutlaka bir yerlere yazarım. O gün yazamadım. Çünkü yazmak bile fazla gelmişti. İçimde dolup taşan şey kelimeye dönüşmüyordu. Sanki her şey boğazımda düğümlenmişti.
Onu düşünüyordum.
Ya da daha doğrusu, onu düşünmemeye çalıştıkça daha çok düşünüyordum.
Bir Takip Hikâyesinin Sessiz Başlangıcı
Her şey çok sıradan başlamıştı. Sosyal medyada bir takip isteği, sonra kabul, sonra beğeniler… Küçük küçük etkileşimler. İnsan bazen fark etmiyor; bir profil, bir yüz, bir gülüş, yavaş yavaş zihninin içine yerleşiyor.
Onun paylaştığı şeylere bakmaya başlamıştım. Önce merakla, sonra alışkanlıkla, sonra bağımlılığa dönüşen bir dikkatle… Ne zaman çevrimiçi olsa fark ediyordum. Ne zaman bir şey paylaşsa ilk görenlerden biri oluyordum. Bunu kimse bilmiyordu.
En çok da kendim bilmiyordum neye dönüştüğünü.
Sonra bir gün hiçbir şey değişmedi aslında ama içimde bir şey kırıldı. Bir fotoğraf gördüm. Başka bir şehirde, başka insanlarla, başka bir gülüşle… O an içimde garip bir boşluk açıldı. Ne kıskançlık diyebilirdim ne de sadece üzülme. Daha derin, daha sessiz bir şeydi.
O gece telefonu kapatıp tavana bakarak uyuyamadım.
Takipten Nasıl Çıkarılır Düşüncesi
Ertesi gün işe giderken bile aklımda tek bir şey vardı: “Takipten nasıl çıkarılır?”
Kulağa basit geliyor. Bir buton, bir tık, bir hareket… Ama insanın içindeki bağlar o kadar kolay kopmuyor. Telefonu açtım, profilini buldum. Parmağım “takip ediliyor” yazısının üstünde bekledi.
O an durdum.
Sanki o tuşa basarsam sadece bir hesabı değil, bir ihtimali de silecektim. Belki hiç yaşanmamış bir hikâyeyi, belki sadece benim kafamda büyüyen bir hayali…
Gözlerim doldu ama ağlamadım.
Kayseri’de sabah soğuğu yüzüme vururken, kalbimin içi daha soğuktu.
Parmağın Kararsızlığı
O anı unutamıyorum. Parmağım titredi. “Takibi bırak” yazısı ekranda duruyordu. Sanki bir kapı gibi… Açarsam geri dönüşü yoktu.
Ama zaten geri dönüş var mıydı?
Hiç konuşmamıştık bile. Sadece ben onun hayatına uzaktan dahil olmuştum. O ise belki benim varlığımdan bile habersizdi.
Bu düşünce canımı acıttı.
Ve ben bastım.
Boşlukla Gelen Sessizlik
Takipten çıkınca hiçbir şey olmadı.
Ne telefon titreşti, ne bir bildirim geldi, ne dünya durdu. Sadece benim içimde bir şey çöktü.
O an anladım ki bazı şeyler büyük olaylarla bitmiyor. Sessizce bitiyor. Kimsenin fark etmediği, sadece senin içinde yankılanan bir boşlukla.
Telefonu masaya bıraktım. Odaya sessizlik yayıldı. Ama bu sessizlik huzurlu değildi. Aksine, kulaklarımı çınlatan bir sessizlikti.
Kendime kızdım. “Bu kadar büyütülecek ne vardı?” dedim. Ama cevap yoktu. Çünkü kalp, mantıkla konuşmuyor.
Günlük Sayfalarına Dökülen Acı
O gece sonunda yazabildim.
“Bugün birini hayatımdan çıkardım” diye başladım.
Ama hangi hayatımdan? Gerçek hayatımdan mı, yoksa kafamda kurduğum hayalden mi, bilmiyordum.
Kalem ilerledikçe içim de açıldı. Her satırda biraz daha hafifledim ama tamamen değil. Çünkü bazı duygular yazınca bitmiyor, sadece şekil değiştiriyor.
Onu neden bu kadar düşündüğümü sorguladım. Belki de hiçbir şey olmamış olmasıydı beni bu kadar bağlayan. Olmayan şeyler daha uzun sürer bazen. Gerçekler biter, hayaller sürer.
Kayseri’nin Uzun Gecesi
Dışarıda rüzgâr vardı. Kayseri geceleri her zaman biraz serttir. Sokak lambaları sarı sarı yanar, yollar boşalır, insanlar evlerine çekilir.
Ben ise kendi içimde sıkışıp kalmıştım.
Telefonu elime tekrar aldım. Profiline bakmak istedim. Ama artık göremiyordum. Takipten çıkınca sadece onu değil, o dünyanın kapısını da kapatmıştım.
İçimde bir rahatlama oldu. Ama hemen ardından gelen şey daha ağırdı: alışkanlığın eksikliği.
Birine bakmaya alışınca, bakamamak garip geliyor insana.
Geri Dönme İsteği
Bir ara geri takip etmeyi düşündüm.
“Belki yanlış yaptım” dedim. “Belki biraz daha bakabilirim, belki…”
Ama sonra durdum.
Kendime dürüst oldum.
Bu bir merak değildi artık. Bu bir bağlılıktı. Ve bağlılık, tek taraflı olunca insanı tüketiyordu.
Telefonu tekrar kapattım.
Kendimle Yüzleşme
Sabah olduğunda her şey biraz daha netti. Ama netlik her zaman iyi hissettirmez. Bazen sadece gerçeği daha keskin yapar.
Aynaya baktım. Yorgun bir yüz gördüm. Gözlerimde uykusuzluk değil, düşünmekten yorulmuşluk vardı.
Kendime sordum: “Ben ne yapıyorum?”
Cevap basitti ama kabullenmesi zordu.
Birine ulaşmaya çalışmıyordum aslında. Sadece onun üzerinden bir boşluğu doldurmaya çalışıyordum.
Ve bu düşünce canımı daha çok acıttı.
Takipten Çıkarmak mı, Kendinden Çıkmak mı?
Gün içinde yürürken sürekli bunu düşündüm. İnsan bazen birini takipten çıkarınca, aslında kendi duygularından bir kısmını da siliyor mu?
Belki de mesele o kişiyi silmek değil. Onun sende bıraktığı alışkanlığı bırakmak.
Benim için en zor olan da buydu.
Her telefon açışımda refleks gibi onun profilini aramak… Artık yoktu. Ama zihnim hâlâ oradaydı.
Küçük Bir Özgürlük Anı
Günler geçtikçe fark ettim. İçimde bir şey yavaş yavaş hafifliyordu.
İlk günler zor geçti. Sonra bir gün, telefonuma baktım ve onu düşünmedim. Sadece bildirimlere baktım, geçtim.
O an küçük bir özgürlük hissettim.
Büyütülecek bir şey değildi belki ama benim için önemliydi.
İçimde Kalan Son Soru
Yine de bir soru kaldı içimde:
“Eğer hiç takip etmeseydim, bu kadar acır mıydı?”
Cevap bilmiyorum.
Belki de bazı insanlar hayatımıza bir şey öğretmek için giriyor. Kalmak için değil.
Ben öğrendim.
Takip etmek kolaydı. Ama bırakmak, insanın kendisiyle yüzleşmesi demekti.
Sonunda Kalan Ben
Benzer Bir Yazı: Sıksara nedir ?
Şimdi Kayseri’de yine bir akşam var. Aynı soğuk, aynı sessizlik.
Ama ben biraz farklıyım.
Telefonu elime aldığımda artık aynı yere bakmıyorum. Parmaklarım eskisi kadar hızlı kaymıyor ekran üzerinde.
Bazı şeylerin uzak kalması gerektiğini kabul etmek zor.
Ama daha zor olan, kendini o uzaklıktan geri çekmek.
Ve ben bunu öğrendim.
Değerli Vienteknoloji okurları, “Takipten nasıl çıkarılır” hakkındaki bu içeriğimizin sonuna ulaştınız. Umarız faydalı olmuştur!