Kayseri’nin Kışında İçimde Büyüyen Sessizlik Kayseri’de kış her zaman biraz sert gelir. Sokaklar erken kararır, rüzgâr apartmanların arasından geçerken sanki eski bir hikâyeyi sürükler gibi uğuldar. 25 yaşındayım. Günlük tutmayı severim; çünkü bazı düşünceler ancak kâğıda dökülünce hafifler. İçimde taşıdığım şeyleri çoğu zaman kimseye anlatmam, ama yazarken kendimle konuşur gibi olurum. O kış, özellikle ağırdı. Kar, günlerce durmadan yağdı. Şehrin üstüne serilen beyazlık bir huzur gibi görünse de benim içimde aynı etkiyi yaratmıyordu. Bir boşluk vardı, adı konmamış bir eksiklik. Belki de büyümenin en garip tarafı buydu; dışarıdaki dünya ne kadar beyaz olursa olsun, insanın içi bazen kararmaya devam ediyordu.…
Yorum Bırak