İran’da Türk Ehliyeti Geçerli mi? Sorusunu İlk Defa Gürbulak Sınır Kapısında Gerçekten Hissettim
Kayseri’de yaşayan biriysen yol fikrine alışıyorsun galiba. Burada insanın içine sürekli bir gitme hissi çöküyor. Belki Erciyes’in heybetinden, belki de şehrin o sessiz ve sert havasından. Ben küçük yaşlardan beri yol hikâyelerini severdim. Otobüs terminallerini, gece yolculuklarını, benzinliklerde içilen çayı…
Ama bazı yollar sadece bir yerden başka bir yere gitmiyor. İnsan bazen kendi içine gidiyor.
İran yolculuğum da biraz öyle başladı.
Telefonumun notlar kısmında hâlâ duran bir cümle var:
“İnsan bazen başka bir ülkeye değil, başka bir ihtimale gitmek istiyor.”
Bu cümleyi yazdığım gece sabaha kadar uyuyamamıştım.
Kayseri’den Çıkarken İçimde Garip Bir Heyecan Vardı
Sabah otogardan arkadaşım Serkan’la buluştuk. Hava soğuktu. Kayseri’nin o kuru ayazı yüzüme vururken elim cebimde yürüyordum. İnsan bazı sabahlar çocuk gibi heyecanlanıyor. Ben o sabah tam olarak öyleydim.
Ama heyecanın altında başka bir duygu vardı:
Kaçma isteği.
Bir süredir hayatım istediğim gibi gitmiyordu. Üniversiteden sonra herkes bir yerlere dağıldı. Kimisi evlendi, kimisi başka şehre taşındı. Ben Kayseri’de kaldım. Günlük yazmaya devam ettim. Aynı kafede oturup aynı insanları izledim.
Bazen insan kendi hayatına dışarıdan bakınca üzülüyor.
Otobüste cam kenarına oturdum. Kulaklığımı taktım. Yol uzadıkça içimdeki düşünceler daha çok konuşmaya başladı.
Serkan bir ara:
— “Olum pasaportu aldın değil mi?” dedi.
“Ehliyet var zaten,” dedim gülerek.
Sonra bir anda sustum.
Çünkü aklıma o soru geldi:
“İran’da Türk ehliyeti geçerli mi?”
Garip şekilde bütün yol boyunca bu soruya takıldım.
İran’da Türk Ehliyeti Geçerli mi? Sorusu Bazen Sadece Ehliyet Meselesi Olmuyor
İnsan bazı sorulara internette cevap arıyor ama aslında başka bir şey düşünüyor.
Benim için mesele sadece araba kullanmak değildi galiba. Bir yerde gerçekten “geçerli” olup olmadığımı sorguluyordum.
Bu biraz ağır bir cümle biliyorum.
Ama son yıllarda kendimi çok eksik hissediyordum.
Bir kafede otururken bile bazen durup şunu düşünüyordum:
“Ben gerçekten istediğim hayatı mı yaşıyorum?”
İran’a gitme fikri biraz ani gelişmişti. Sosyal medyada Tebriz videoları izliyordum. Dar sokaklar, eski çarşılar, akşam ışıkları… İçimde tuhaf bir yakınlık oluşmuştu.
Belki de insan uzak bir yere gidince kendi içindeki gürültü azalır diye düşünüyor.
Sınır Kapısındaki O Küçük Gerilim
Gürbulak Sınır Kapısı’na vardığımızda hava kararmaya başlamıştı. İnsan sınır kapılarında tuhaf hissediyor. Sanki sadece ülkeler değil, hayatlar da değişiyor.
Görevli belgeleri kontrol ederken elimde ehliyeti çevirip duruyordum.
Serkan:
— “Ne bakıyorsun sürekli?”
dedi.
“Olum İran’da Türk ehliyeti geçerli mi hâlâ tam anlamadım,” dedim.
Güldü.
— “Sen dünyanın en gereksiz anda en gereksiz stresi olan insanısın.”
Haklıydı.
Ama ben hep böyleydim zaten. Dışarıdan sakin görünürüm ama içimde sürekli bir telaş olur.
İran’da Türk Ehliyeti Geçerli mi? Gerçek Cevabı Yolculukta Öğrendim
İran’da Türk ehliyeti kısa süreli ziyaretlerde bazı durumlarda kullanılabiliyor ama genelde uluslararası sürücü belgesi öneriliyor. Özellikle araç kiralama ya da uzun süreli kullanım düşünülüyorsa uluslararası ehliyet büyük önem taşıyor.
Biz bunu Tebriz’de araba kiralamaya çalışırken tam anlamıyla öğrendik.
Kiralama ofisindeki adam belgeleri incelerken yüzüme baktı.
Ben de yarım İngilizce yarım Türkçe konuşuyorum:
— “Turkish license… okay?”
Adam kısa bir durdu.
Sonra:
— “International license better,” dedi.
O an içimde inanılmaz garip bir his oluştu.
Sanki bütün yol boyunca taşıdığım küçük korku gerçek olmuştu.
Çok saçma gelebilir ama moralim bozuldu.
Çünkü ben hep hazırlıklı olmaya çalışan biriyimdir. Hayatta kontrol edemediğim şeyler arttıkça daha çok detay düşünmeye başladım.
Ve orada, yabancı bir ülkede, elimde işe yarayıp yaramadığı belirsiz bir ehliyetle kalınca kendimi küçücük hissettim.
Tebriz Sokaklarında Yürürken İçimdeki Sessizlik Büyüdü
Araba kiralayamayınca yürümeye başladık.
Bazen bazı aksilikler insanı başka bir hikâyeye götürüyor.
Tebriz sokakları akşam olunca başka bir havaya bürünüyor. Küçük dükkân ışıkları, uzaktan gelen konuşmalar, kaldırım kenarında çay içen insanlar…
Bir ara bir parkta oturduk.
Serkan telefonla uğraşıyordu. Ben karşıdaki yaşlı adama bakıyordum. Elinde poşet vardı. Ağır ağır yürüyordu.
İçimden şu geçti:
“Dünyanın her yerinde insanlar birbirine ne kadar benziyor.”
Bir anda annemi özledim.
Bunu neden hissettim bilmiyorum ama insan bazen başka ülkede kendi evini daha çok düşünüyor.
Defterime Yazdığım Cümle
O gece otelde günlük yazdım.
Şöyle yazmışım:
“İnsan bazen başka ülkeye gidince kendinden kaçabileceğini sanıyor. Ama bavuluna kendini de koyuyorsun.”
Bu cümleyi yazdıktan sonra uzun süre pencereye baktım.
Şehir sessizdi.
Ben ise ilk defa uzun zamandır gerçekten yorulduğumu hissediyordum.
Bir Taksi Şoförüyle Yaptığım Konuşmayı Hâlâ Unutamıyorum
Ertesi gün taksiye bindik. Şoför biraz Türkçe biliyordu.
Nereden geldiğimizi sordu.
“Kayseri,” dedim.
Gülümsedi.
Sonra yavaşça:
— “Türkiye güzel,” dedi.
Bazı cümleler çok basit oluyor ama insanın içine oturuyor.
Ben camdan dışarı bakarken şunu düşündüm:
Biz bazen yaşadığımız yerin kıymetini uzaklaşınca anlıyoruz.
Kayseri’de sürekli sıkıldığımı düşünürdüm.
Ama İran sokaklarında yürürken mantıyı, pastırma kokusunu, Erciyes manzarasını, akşam eve dönüş hissini özledim.
İnsan memleketini yanında taşıyor galiba.
İran’da Türk Ehliyeti Geçerli mi Diye Araştırırken Kendimi Bulmam Garipti
Dönüş yolunda sürekli bunu düşündüm.
Hayatta bazı sorular sadece görünen anlamını taşımıyor.
“İran’da Türk ehliyeti geçerli mi?” sorusunu ararken aslında şunu düşünüyordum:
“Ben bulunduğum yerlerde gerçekten var olabiliyor muyum?”
Bu yaşlarda insan çok kırılıyor.
Arkadaşlıklar değişiyor.
Hayaller erteleniyor.
Bazı insanlar gidiyor.
Ama yine de umut tamamen bitmiyor.
Otobüs Kayseri’ye yaklaşırken içimde garip bir huzur vardı.
Yolculuk mükemmel geçmemişti.
Planlarımız aksadı.
Stres olduk.
Kaybolduk.
Ama uzun zaman sonra ilk kez gerçekten yaşamış gibi hissediyordum.
Kayseri’ye Döndüğüm Gece
Eve girince annem:
— “Aç mısın?” diye sordu.
Bu soru nedense beni duygulandırdı.
Çünkü dünyanın neresine gidersen git bazı şeyler değişmiyor.
Mutfağa geçtim. Çorba kokusu vardı. Camdan dışarı baktım.
Kayseri sessizdi.
O gece günlüğüme son olarak şunu yazdım:
“İran’da Türk ehliyeti geçerli mi sorusunun cevabını öğrendim. Ama galiba bu yolculukta asıl öğrendiğim şey şu oldu: İnsan bazen kaybolmadan eve dönmenin değerini anlayamıyor.”
Ve ilk defa uzun zamandır içimdeki o ağır düşünceler biraz sustu.
“İran’da Türk ehliyeti geçerli mi” hakkındaki meraklarınızı giderebildiysek ne mutlu bize. Vienteknoloji ailesi olarak her zaman yanınızdayız!
Bunu da Okuyun: İlk kez IBAN nasıl alınır ?